Oznaczenia
Europejski system ochrony
produktów regionalnych i tradycyjnych
Oznaczenia
W Polsce mamy już 37 produktów
z oznaczeniami ChNP, ChOG oraz GTS
Oznaczenia
Produkty z oznaczeniami ChNP, ChOG oraz GTS
to nasz prawdziwy powód do dumy!

Produkty

Wybierz znak:
Kołocz śląski/ kołacz śląski
Kołocz śląski/ kołacz śląski
region: Śląskie, Opolskie
Znak ChOG
Kołacz śląski lub – zgodnie z funkcjonującą równolegle gwarową nazwą kołocz - to słodki placek, popularny na Górnym Śląsku i Śląsku Opolskim. Wyróżnia go wyborny maślany zapach oraz pracochłonna złocista posypka w typie kruszonki, przysłonięta warstwą cukru pudru. Ciasto występuje w dwóch wariantach: z nadzieniem - serowym, makowym lub jabłkowym lub bez nadzienia - wówczas przypomina w przekroju jednorodny placek drożdżowy. Zdecydowanie popularniejsze są jednak kołacze z nadzieniem, któremu zawdzięczają swoją lekko wilgotną, smakowitą konsystencję. Kołacz ma zazwyczaj wymiary ok. 40 × 60 cm – jest więc, wbrew swojej nazwie, prostokątny. Jego wysokość to ok. 3,5 cm, czyli jest odrobinę niższy niż większość podobnych wypieków. Masa ciasta z jednej blachy to ok. 5-6 kg.
Miód kurpiowski
Miód kurpiowski
region: mazowieckie, podlaskie
Znak ChOG
Miód kurpiowski, jak sama nazwa wskazuje, pochodzi z obszaru Kurpiów. Jest miodem wielokwiatowym, nektarowym z ewentualnym dodatkiem spadzi – przy czym udział pyłku poszczególnych roślin nie może przekroczyć 30%, a udział pyłków wszystkich roślin uprawnych (czyli np. rzepaku) nie może przekroczyć 10%. Miód może występować w dwóch postaciach: płynnej zwanej patoką i skrystalizowanej zwanej krupcem. Przed krystalizacją konsystencja miodu jest gęsta, płynna oraz lepka. Posiada barwę od jasnożółtej, słomkowej aż do brązowej z zielonkawymi refleksami. Te zielonkawe refleksy stanowią wyróżnik i oznaczają udział spadzi w miodzie. Miód kurpiowski ma intensywny aromat ze specyficznym korzennym zapachem i delikatny lekko słodki smak.
Miód z Sejneńszczyzny/Łoździejszczyzny/Seinų/Lazdijų krašto medus
Miód z Sejneńszczyzny/Łoździejszczyzny/Seinų/Lazdijų krašto medus
region: podlaskie, Łoździeje (Litwa)
Znak ChNP
Pod nazwą miód z Sejneńszczyzny/Łoździejszczyzny/Seinų/Lazdijų krašto medus kryje się miód pszczeli nektarowy – wielokwiatowy (płynny zwany patoką lub skrystalizowany - krupiec). Ma on specyficzne zabarwienie: od ciemnożółtego do ciemnozłotego. Jego cechą charakterystyczną jest też lekkie zmętnienie. Jest on wytwarzany z kilkudziesięciu charakterystycznych dla tego obszaru gatunków roślin miododajnych m.in.: wierzb, klonów, mniszka pospolitego, maliny, kruszyny, koniczyny białej i łąkowej, komonicy, nostrzyka, itp. Pyłki roślin uprawnych monokulturowych mogą się znajdować w miodzie wyłącznie w ilościach śladowych, czyli poniżej 5% - dlatego pasieki nie mogą być ustawione bliżej niż 2000 m od pól objętych monokulturową uprawą. Miód pozyskuje się wyłącznie w okresie trzech miesięcy: od połowy maja do połowy sierpnia, chyba że na przeszkodzie staną szczególne warunki klimatyczno-pogodowe, które doprowadziłyby do przesunięcia okresu wegetacyjnego.
Oscypek
Oscypek
region: małopolskie, śląskie
Znak ChNP
Oscypek to wędzony owczy ser wytwarzany na Podhalu. Robi się go ręcznie z owczego mleka zwierząt rasy Polska Owca Górska, czasem z niewielką domieszką mleka Polskiej Krowy Czerwonej, w okresie od maja do września. Jak? Po wydojeniu zwierząt zlewa się mleko przez lniane płótno do drewnianego wiadra, aby pozbyć się zanieczyszczeń, np. ździebeł słomy. Mleko pozostawia się na parę godzin do lekkiego nakwaszenia i miesza z mlekiem ze świeżego udoju w miedzianym „koltiku”, zawieszonym nad paleniskiem w bacówce. Następnie do mleka dodaje się tak zwany „klag”, czyli wysuszoną podpuszczkę, która je ścina (albo „klaga”, jak mówią górale). Zwarzoną masę najpierw się rozbija drewnianą łopatką, zwaną ferulą, następnie dodaje nieco gorącej wody, aby kawałki skrzepu się posklejały i opadły na dno naczynia. Na tym etapie masę serową odciska się z serwatki i ugniata w kształt kuli, która jest kilkakrotnie parzona. Następnie z porcji sera formuje się kształt „wrzeciona”. Charakterystyczne oscypkowe zdobienia powstają poprzez odciśnięcia sera w rzeźbionym, drewnianym pierścieniu zwanym „oscypiorkiem”. Takie prawie gotowe oscypkowe wrzeciono moczy się następnie przez dobę w solance i układa pod dachem bacówki. Tam wędzi się w zimnym dymie z palonego wewnątrz niewielkiego ogniska i dojrzewa, nabierając przez okres od kilku do kilkunastu dni specyficznego zapachu i jasnobrązowego koloru o herbacianym odcieniu. Dojrzały oscypek jest twardy, słony, o wyraźnym posmaku wędzenia.
Krupnioki śląskie
Krupnioki śląskie
region: dolnośląskie, opolskie, śląskie
Znak ChOG
Na pierwszy rzut oka krupnioki mogą się wydawać podobne do kaszanki, są to bowiem odkręcane batony długości 15-25 cm w osłonkach naturalnych z jelita cienkiego, okrągłe w przekroju. Wypełnia je farsz z mięsa wieprzowego wraz z podrobami, skórkami i krwią, z dodatkiem kaszy. Krupnioki wyróżnia fakt, że aż 85% zawartości wyrobu stanowią składniki pochodzenia zwierzęcego a zaledwie 15% to kasza (gryczana i/lub jęczmienna). Do tego dochodzą, oczywiście, przyprawy, obowiązkowo: świeża bądź suszona cebula, sól warzona, pieprz czarny oraz ziele angielskie. Do farszu można również dodać pieprz ziołowy, majeranek oraz czosnek.