Oznaczenia
Europejski system ochrony
produktów regionalnych i tradycyjnych
Oznaczenia
W Polsce mamy już 37 produktów
z oznaczeniami ChNP, ChOG oraz GTS
Oznaczenia
Produkty z oznaczeniami ChNP, ChOG oraz GTS
to nasz prawdziwy powód do dumy!

Produkty

Wybierz znak:
Pierekaczewnik
Pierekaczewnik
region: podlaskie
Znak GTS
Przejeżdżając przez wioskę Kruszyniany na Podlasiu nie można się nie zatrzymać, by skosztować tatarskiego pieroga, pierekaczewnika GTS. Ciasto na pierekaczewnik robi się z mąki tortowej, soli, żółtek jaj kurzych, wody i odrobiny oleju. Składniki łączy się i wyrabia ręcznie, aż powstanie elastyczna masa. Jednak największa praca dopiero przed nami: ciasto trzeba podzielić na sześć równych części, a następnie każdą porcję rozwałkować na płat o średnicy aż 70 cm i grubości 1 mm, a potem jeszcze rozciągnąć ręcznie, by warstwa była prawie przezroczysta, ale bez dziur i pęknięć. Każdy płat trzeba posmarować tłuszczem – masłem lub gęsim smalcem, a potem wszystkie sześć ułożyć jeden na drugim. Na wierzchu ostatniego płata rozsmarowuje się farsz, który może być mięsny – wykonany z baraniny, wołowiny, gęsiny lub mięsa indyczego, albo słodki – z białego sera z rodzynkami, z jabłek lub z suszonych śliwek, oczywiście z dodatkiem cukru. Gdy farsz trafi na wierzch ciasta, zwija się je w rulon, a następnie formuje kształt podobny do okrągłej muszli ślimaka. Pierekaczewnik GTS układa się w wysmarowanym masłem okrągłym naczyniu i piecze przez ok. 2 godziny, w 180°C. Gotowa potrawa ma imponujące rozmiary: jej średnica wynosi 26-27 cm, a cała po upieczeniu waży ok. 3 kg. Dzięki pracochłonnemu ręcznemu wałkowaniu i starannemu zwijaniu pieroga, w przekroju widać cieniutkie warstwy ciasta poprzekładane farszem.Ten sposób wyrobu pierekaczewnika nie zmienił się od stuleci i można przypuszczać, że smakuje on dokładnie tak samo jak wtedy, gdy Tatarzy osiedli się na Podlasiu.
Podkarpacki miód spadziowy
Podkarpacki miód spadziowy
region: podkarpackie
Znak ChNP
Podkarpacki miód spadziowy produkowany jest na terenie kilkunastu nadleśnictw w ramach województwa podkarpackiego. Jest to płynny lub skrystalizowany miód, w którym dominuje spadź pochodząca z jodły pospolitej (średnio 70% lub więcej). Miód może też zawierać spadź innych drzew iglastych (głównie świerku lub sosny) czy śladowe ilości pyłków roślin nektarodajnych lub wiatropylnych. Jego konsystencja jest gęsta i lepka, a barwa - ciemnobrązowa, z zielonkawymi refleksami, po krystalizacji zaś powoli jaśnieje. Podkarpacki miód spadziowy ma typowo żywiczny aromat, przypominający zapach igliwia i łagodny, słodki smak.
Redykołka
Redykołka
region: małopolskie
Znak ChNP
Redykołka to niewielki serek w kształcie zwierzątka, ptaka, serduszka lub wrzeciona, robiony na Podhalu. Wytwarza się go z niepasteryzowanego mleka owiec rasy Polska Owca Górska, dopuszczalny jest jednak dodatek krowiego pochodzącego od zwierząt rasy Polska Krowa Czerwona, nieprzekraczający jednak 40% całkowitej masy mleka. Waga redykołki nie może przekroczyć 300 gram, ale te najmniejsze, o kształcie wrzeciona, ważą od 30 do 60 gram. Serek ma słomkową, lśniącą skórkę, jest lekko słony, o wyraźnym zapachu wędzenia. Redykołki wyrabiane są w okresie od maja do września – czyli w tym czasie, gdy dostępne jest mleko owiec. Cały cykl produkcyjny odbywa się na Podhalu i wszystkie etapy produkcji przebiegają w szałasach na stokach górskich.
Rogal świętomarciński
Rogal świętomarciński
region: wielkopolskie
Znak ChOG
Rogal świętomarciński jest zwyczajową nazwą słodkiego pieczywa wypiekanego od ponad 150 lat w Poznaniu i kilku powiatach w Wielkopolsce. Ma on kształt półksiężyca, jest grubo posmarowany pomadą i posypany rozdrobnionymi orzechami. Waży średnio 150-250 g. Jest szeroki na ok. 10 cm, i wysoki w najgrubszym miejscu na ok. 7 cm. Skórka rogala ma barwę od ciemno-złocistej do jasnobrązowej a ciasto – kremową. Jest on zrobiony z ciasta półfrancuskiego. Dobrze widoczne po przekrojeniu warstwy uzyskuje się poprzez staranne wałkowanie. Smakowite wnętrze kryje nadzienie z białego maku, cukru, okruchów, masy jajowej, margaryny, rodzynek, orzechów, owoców w syropie lub kandyzowanych: czereśni, gruszki, skórki pomarańczowej i aromatu migdałowego. To właśnie specyficzne „listkujące” ciasto oraz nadzienie z białego maku (a jest on rzadkim surowcem) z dodatkiem aromatu migdałowego czyni rogala świętomarcińskiego produktem wyjątkowym.
Ser koryciński swojski
Ser koryciński swojski
region: podlaskie
Znak ChOG
Ser koryciński swojski to ser dojrzewający, wyrabiany z niepasteryzowanego, pełnego mleka krowiego z dodatkiem podpuszczki oraz soli kuchennej. Ma kształt spłaszczonej kuli o średnicy do 30 cm. Wielkość sera zależy od ilości masy serowej włożonej do cedzaka (od 2,5 kg do 5 kg) i okresu dojrzewania. Ser koryciński ma specyficzny wygląd, z charakterystycznymi karbowaniami na powierzchni. Pochodzą one od cedzaków w których osącza się masę. Ser powinien być wilgotny i elastyczny z licznymi, równomiernie rozłożonymi drobnymi oczkami różnej wielkości i kształtu. Poszczególne sery różnią się od siebie okresem leżakowania. Ten, który dojrzewa od 2-4 dni określany jest mianem „świeży”. Na zewnątrz i w przekroju ma barwę kremową, wewnątrz jest bardzo wilgotny – możliwy jest nawet niewielki odciek serwatki. Jest miękki i łatwo go pokroić, a jego miąższ jest jednolity w całej masie, elastyczny, o charakterystycznej elastycznej konsystencji. W smaku świeży ser koryciński jest łagodny, delikatnie kwaskowaty i o wyraźnie maślanym zapachu. Ser leżakowany od 5 do 14 dni zmienia barwę na słomkowo-żółtawą, jest bardziej suchy, nieco twardszy na powierzchni i mniej elastyczny wewnątrz. Oczka w przekroju stają się nieco większe, a smak ewoluuje w kierunku pikantnego. Pojawiają się nutki orzechowe. Ser koryciński swojski dojrzały leżakuje nawet do kilku miesięcy, choć nie ma w zasadzie górnej granicy. Staje się mocniej żółty, a jego zewnętrzna powierzchnia robi się dużo twardsza. Taki ser jest znacznie bardziej słony – zwłaszcza na zewnątrz, dominuje w nim też zapach podsuszonego sera.